Remember those walls I built
Well, baby they're tumbling down
And they didn't even put up a fight
They didn't even make up a sound

I found a way to let you in
But I never really had a doubt
Standing in the light of your halo
I got my angel now

It's like I've been awakened
Every rule I had you breakin'
It's the risk that I'm takin'
I ain't never gonna shut you out

Everywhere I'm looking now
I'm surrounded by your embrace
Baby I can see your halo
You know you're my saving grace

You're everything I need and more
It's written all over your face
Baby I can feel your halo
Pray it won't fade away

I can feel your halo halo halo
I can see your halo halo halo
I can feel your halo halo halo
I can see your halo halo halo

Hit me like a ray of sun
Burning through my darkest night
You're the only one that I want
Think I'm addicted to your light

I swore I'd never fall again
But this don't even feel like falling
Gravity can't forget
To pull me back to the ground again

Feels like I've been awakened
Every rule I had you breakin'
The risk that I'm takin'
I'm never gonna shut you out

Everywhere I'm looking now
I'm surrounded by your embrace
Baby I can see your halo
You know you're my saving grace

You're everything I need and more
It's written all over your face
Baby I can feel your halo
Pray it won't fade away

I can feel your halo halo halo
I can see your halo halo halo
I can feel your halo halo halo
I can see your halo halo halo

I can feel your halo halo halo
I can see your halo halo halo
I can feel your halo halo halo
I can see your halo halo halo
Halo, halo

Everywhere I'm looking now
I'm surrounded by your embrace
Baby I can see your halo
You know you're my saving grace

You're everything I need and more
It's written all over your face
Baby I can feel your halo
Pray it won't fade away

I can feel your halo halo halo
I can see your halo halo halo
I can feel your halo halo halo
I can see your halo halo halo

I can feel your halo halo halo
I can see your halo halo halo
I can feel your halo halo halo
I can see your halo halo halo

When you were here before,
Couldn't look you in the eye
You're just like an angel,
Your skin makes me cry

You float like a feather
In a beautiful world
I wish I was special
You're so fuckin' special

But I'm a creep,
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here

I don't care if it hurts,
I wanna have control
I want a perfect body
I want a perfect soul

I want you to notice
when I'm not around
You're so fuckin' special
I wish I was special

But I'm a creep
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here, ohhhh, ohhhh

She's running out again
She's running out
She run run run run…
run… run…

Whatever makes you happy
Whatever you want
You're so fuckin' special
I wish I was special

But I'm a creep,
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here

I don't belong here…

watch my back so i'll make sure
you're right behind me as before
yesterday the night before tomorrow

dry my eyes so you won't know
dry my eyes so i won't show
i know you're right behind me

and don't you let me go, let me go tonight
don't you let me go, let me go tonight
don't you let me go, let me go tonight

don't you let me go, let me go tonight
don't you let me go, let me go tonight
don't you let me go, let me go tonight

you walk the surface of this town
the high heels above the ground
and high horses that we know
keep us safe until the night

you know them all, i know it all
stay put and play along
'cause i'm looking for my friend
now i got you, got you

don't you let me go, let me go tonight
don't you let me go, let me go tonight
don't you let me go, let me go tonight

don't you let me go, let me go tonight
don't you let me go, let me go tonight
don't you let me go, let me go tonight

don't you let me go, let me go tonight
don't you let me go, let me go tonight
don't you let me go, let me go tonight

i dry my eye, dry my eye
dry my eye, dry my eye
dry my eye. .
dry my eye, dry my eye
dry my eye, dry my eye

yeah,
don't you let me go, let me go tonight
don't you let me go, let me go tonight
don't you let me go, let me go tonight

don't you let me go, let me go tonight
don't you let me go, let me go tonight
don't you let me go, let me go tonight

don't you let me go, let me go tonight
don't you let me go, let me go tonight
don't you let me go, let me go tonight

let me go, let me go
let me go, let me go

don't you let me go, let me go tonight
don't you let me go, let me go tonight
don't you let me go, let me go tonight

Ben helemaal blij met het nieuwe liedje van Evanescence, that’s the only thing on my mind

Never thought that I’d be leaving you today
So alone and wondering why I feel this way
So wide the world
Can love remember how to get me home to you
Someday

We’ll be together again
All just a dream in the end
We’ll be together again

So many fears were swimming around and around in my mind
Who would have dreamed the secrets we would find

I’ve found a world where love and dreams and darkness all collide
Maybe this time we can leave our broken world behind

We’ll be together again
All just a dream in the end

Als klein, klein meisje had ik altijd een droom: een eigen huisje wat ik helemaal naar mijn eigen smaak mocht inrichten. Daar droom ik al zo lang van dat ik me weleens afgevraagd heb, wanneer het dan eindelijk zover zal komen. En het is grappig; het lijkt soms wel of ik bepaalde dingen toch zelf in de hand heb, als ik maar hard genoeg en lang genoeg op iets hoop. Zo wou ik altijd al op mijn 21e uit huis gaan en dat is me ook gelukt nadat ik mijn liefje gevonden had. Nu wonen we alweer 2 jaar samen en voordat ik erbij kwam wonen, wist ik al dat ik niet in dit huis wou blijven wonen. Voor mijzelf had ik een schatting gemaakt en ik hoopte dan ook sterk dat we binnen 3 jaar toch wel ons droomhuisje zouden vinden….nou en xf3f we die hebben gevonden. Het huis wat wij op het oog hadden was zo mooi, een perfecte locatie, te mooi om waar te zijn. En in principe was het dat ook, want we konden de vraagprijs niet bieden, gelukkig zaten we daar niet ver vanaf. Ik heb in mn stoutste dromen niet durven hopen dat dit ons huis zou worden maar het is ons toch gelukt. Onder het motto van: gewoon proberen en nooit geschoten is altijd mis… Ik ben zo trots dat we het toch aan hebben gedurfd! En dan lijkt het toch weer of er bepaalde dingen gestuurd worden, want Rene zou eigenlijk in die week dat het allemaal geregeld is niet eens thuis zijn. Maar gelukkig werd zijn "reisje" op het laatste moment geannuleerd en konden we samen gaan bezichtigen die maandag en donderdags kregen we het verlossende bericht dat het bod geaccepteerd was en de financiering rond was, ONGELOFELIJK!!
Bij bepaalde dingen kan ik best wat bijgelovig zijn. Zo heb ik een lievelingsgetal 29, of 2 en 9 los van elkaar wat op de een of andere manier altijd weer bij mij terecht komt. Toen ik een nieuwe rekeningnummer kreeg was het eindgetal 29 en het nummer van het kadaster is: 729… Dit jaar had ik heel graag willen trouwen op 2-9-2009 maar gezien dat een groot taboe is van mannen rond de 27/28 (haha…knipoog) ging die vlieger helaas dit jaar nog niet op. Wat dan weer zo grappig is, is dat 2-9-2009 wel op verschillende officixeble papieren staat i.v.m. ons huis. Dus…oke ik ben niet getrouwd, maar daarentegen heb ik wel met mijn liefje ons droomhuis gekocht en dat is toch zeker mijn allergrootste droom die nu werkelijkheid is geworden. Ik zeg tegen iedereen dat ik blauwe armen heb van het knijpen, ik moet mezelf zo vaak knijpen om te kijken of ik niet droom. Volgens mij dringt het pas tot me door als we over een kleine 60 dagen aan het klussen zijn en er voor de eerste keer geslapen hebben. Ik prijs onszelf zo gelukkig, eindelijk is al dat werken en wachten ergens nuttig voor geweest, nu weten we voortaan waar we het voor doen. Ik beeld me al in hoe ik Rene in zijn muziekkamer met zijn gitaar zie staan, hoe ik vanuit de keuken zo gezellig de tuin in kan kijken naar Arrow en Moogie. Ik vind het zo fijn dat ik veel eerder bij al die mensen kan zijn die me zo dierbaar zijn, dat ik eindelijk mijn vrije uurtjes goed kan besteden en met alle liefde en plezier die in het huis kan steken. Ik zie onszelf volgende zomer al heerlijk s’avonds bij het vuur op het terras zitten en wanneer ik met Arrow ga lopen, sta ik na een paar meter naar de koeien te kijken die staan te grazen in de weilanden….ja…onze wens is echt verhoord…dankjewel.

Oh lieve lieve weblog, wat ben ik soms blij om jou te hebben. Zeker vandaag, zeker als ik alleen zit met mijn verdriet. Verdriet om mijzelf, omdat ik op zo`n moment als nu, geen enkele liefde kan voelen voor mijzelf. Ik heb zojuist bericht gehad dat ik datgene wat mij zou helpen om mijzelf te kunnen waarderen, niet vergoedt krijg. Het is zo`n groot bedrag, ik kan dat zelf never nooit niet betalen, niet zonder in de schulden te komen althans. Wat heb ik toch ooit verkeerd gedaan om dit te verdienen? Ik plaats mezelf altijd al zo op de achtergrond omdat ik niet weet waarom ik hier ben, ik moet me terecht schamen en er is niemand die mij kan helpen. Want iedereen vind het net zo erg of oneerlijk voor mij, maar al vond de hele wereld dat: daarmee is het nog niet verholpen. En natuurlijk ben ik blij en dankbaar dat Rene van mij houdt zoals ik ben, maar ik houd niet van mezelf, hoe kan ik ook? Als ik in de spiegel kijk, probeer ik al 13 jaar mezelf anders voor te stellen. Hoe kan ik mijzelf zien als volwaardig mens? En die bullshit van "je lichaam is maar een omhulsel" ja maar wel een omhulsel waar ik het nog heel lang mee moet doen. Mijn verdriet draag ik alleen, want al houden ze allemaal van mij, niemand kan zich voorstellen hoe het is als je niet van jezelf kan houden. Ik ben niet mooi, ik ben niet normaal, maakt het dan iets uit wat ik nog doe? Al doe ik zo mn best om volwaardig te zijn, ik zal het nooit kunnen worden. Ik wil dit niet accepteren, ik hoeft dit niet te accepteren. Nog zo’n advies: een psycholoog, wedden dat deze mij ook zullen aan praten dat ik het maar moet accepteren? NEE! dat wil ik niet…. En ik leef er al 13 jaar mee, het heeft mij gevormd zoals ik nu ben. Ik kxe1n er wel mee omgaan, maar zoals nu even wil ik dat niet. Ik mag verdriet hebben en ik mag boos zijn, teleurgesteld, wanhopig, pure wanhoop…wat moet ik nou toch? Ik kan toch geen duizenden euro’s aan mijzelf spenderen? Dat ben ik nu ook weer niet waard. Ook al wil ik het niet accepteren, ik heb geen andere keus. Dit is mijn straf, hier moet ik het mee doen. Ik hoop ooit een beetje liefde voor mezelf te vinden, want ik kan het zo ontzettend moeilijk maken voor mezelf. Maar kan je je voorstellen hoe het voelt om zxf2 dichtbij de mogelijkheid te zijn en dat dat dan door een paar wettelijke regeltjes van je afgepakt wordt?  Ik ken mijn plaats op de achtergrond, ik ben goed in verhullen dus dat zal ik dan maar blijven doen. En zolang ik net doe alsof het niets voorstelt, ga ik het misschien samen met de rest nog wel geloven. En dan is iedereen gelukkig, toch?

<!– @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Oja! Ik heb een weblog waar iknauwelijks gebruik van maak, vergeten. Misschien moet ik mijzelf eenslaten onderzoeken, de kwaal die mijn writersblock al jarenveroorzaakt is nog steeds niet gevonden. Hoewel ik prima kan bedenkenwat ik allemaal zo graag wil schrijven, gaan mijn vingers haperen bijhet typen of de pen houdt op met schrijven, zo frustrerend. Ik kanniet eens trouw aan mijzelf blijven door gewoon van me af teschrijven en op die manier goed voor mezelf te zorgen.

Ik heb altijd al een creatieve kantgehad die door iets geremd wordt ofzo want als ik zou mogen kiezenzou ik graag verhalen schrijven, schilderen, fotograferen, films regisseren ofbinnenhuisarchitect worden. Maarja in ditleven moet je tegenwoordig een baan hebben waarin je ook echt geldkunt verdienen en niet alleen als je xe9xe9n van de bestebent want anders beland je zonder pardon op straat. En ik hxe9bleuk werk hoor, vergis je niet maar het zou zo fijn zijn als ik mijncreatieve enthousiasme kwijt zou kunnen. Wanneer ik nu soms even rustheb dan begint mijn lichaam ontwenningsverschijnselen te tonen. Delaatste tijd is deze zoveel drukte gewend, dat wanneer ik dan eenseven rustig ga zitten meteen spierspanningen bij mn ogen krijg,x93zenuw op het oogx94 noemen ze dat ook weleens. Vreselijk irritantmaarja wat doe je eraan?
Tot zover mijn geklaag voor vandaag

Sinds kort heb ik een nieuwe x93obsessiex94en het laat mij voelen alsof ik weer 15 ben. Enerzijds schaam ik mijervoor dat ik er zo in op kan gaan, in een fantasie die nooitwerkelijkheid kan worden, het heeft te maken met verbodenliefdes en dat heeft me altijd al weten te inspireren.

Een tijd terug ben ik met mijn nichtjenaar de film Twilight geweest, eigenlijk omdat er verder niets andersdraaide en ik had de trailer ook niet eens gezien. Binnen eenpaar minuten waren we allebei zxf3 verkocht, ongelofelijk. Dehele film is zxf2 mooi, zxf2 leuk en zxf2 realistischgemaakt terwijl het ook over vampiers en weerwolven gaat. Maar hetverhaal, dat een doodgewoon meisje (wat niet stiekem ontzettend knapis zoals in al die andere liefdesverhalen), een relatie krijgt meteen jongen waarvan ze nooit had kunnen dromen en dat ze overladenwordt met onvoorwaardelijke liefde, nee er is niets mooiers dan dat.Het feit dat Stephenie Meyer dat geschreven heeft naar aanleiding vaneen droom die ze heeft gehad, geweldig. En niet alleen het verhaal isgoed, maar ook de personages xe9xe9n voor xe9xe9n, de liedjes en de boeken zelfnatuurlijk. De film zal waarschijnlijk ook als een bom invallen bijjonge meisjes met Edward Cullen enzo, gelukkig ben ik dan net ietsjesouder om te realiseren dat het maar fictie is. Het geeft mij gewoonvoldoening dat het verhaal mij verder laat fantaseren en dat dat ook kan en veilig is. Ik herken sommige dingen zoals wanneer Bellavan een klif afspringt, niet om zelfdoding maar gewoon uit onmacht, niet meer wetend hoe je verder moet of wat te doen en je gewoonzonder na te denken iets onzinnig onderneemt. Mijn verlangen naarliefde zou ook erg ver gaan:  x93how far would you go to be with theone you love?x94 Ik heb alle verkrijgbare boeken besteld en ik zal jevertellen dat een boekenreeks mij nog nooit zo heeft kunnen boeien.Voor een paar dagen ben ik letterlijk verslaafd geweest dat ik nietwist hxf2e gauw ik weer verder moest gaan met lezen. Gemiddeldheeft zo’n boek 500 bladzijdes en in een halve dag verslond ik dezemet kriebels in mijn buik. En dat heb ik nu nog steeds, die kriebelsin mijn buik als ik aan het verhaal denk, als ik de liedjes beluisteren als ik achter de pc zoveel mogelijk foto’s inwin. Ik kan het niethelpen, ik kan het niet stoppen of negeren, en ik vind het welprettig. De enige keer dat ik zo’n zelfde kriebels krijg is van Reneals hij me onverwachts van achteren besluipt en me in mijn nek kust, hmmhihi. Het geeft me een goed gevoel om te weten dat er meer mensenzijn die van verboden liefdes in combinatie met fantasiexebnhouden. Zolang als ik me kan herinneren houd ik van vampieren enweerwolven en ik kan deze ook niet afgezonderd van elkaar zien. Iksmolt een paar jaar geleden al bij de romance van Buffy&Spikemaar dat is niets vergeleken met Twilight.
Underworld daarentegen isook erg mooi maar toch een ander soort film. Twilight blijft bij mijheel realistisch over komen omdat ook gewoon dagelijkse dingen terugkomen zoals koken, winkelen, leren en verveeldheid. Op 8 juli komt dedvd uit en ik zweer dat ik de film zeker 1x in de week zal kijkentotdat ik er genoeg van heb, maar dat is denk ik niet mogelijk. Ikleef graag in een fantasiewereld omdat ik nog steeds van mening bendat de echte wereld waarin wij leven soms veel te hard en te moeilijkis. En ik dwing mijzelf om er in deel te nemen, maar dat neemt nietweg dat als het even kan, ik me terug trek in het veilige wereldjewaarin veel meer mogelijk is en Twilight is voorlopig mijn sleuteldie mij toegang geeft. Hopelijk houdt het me zoet tot na 20-11-2009want dan komt de nieuwe film in de USA uit en in het voorjaar 2010 pashet 4e deel v/d boekenreeks. Haha, ja sorry ik heb het echt zwaar tepakken, vergeef me. Maar ach, het houdt me van de straat, het geeftme inspiratie en ik voel me er zo goed bij, heerlijk

Tijdens mijn opleiding EVV kreeg ik dit gedicht onder ogen:

Luisteren

"Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij adviezen te geven,
dan doe je niet wat ik je vraag.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij te vertellen,
waarom ik iets niet zo moet voelen als ik het voel,
dan neem jij mijn gevoelens niet serieus.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij denkt dat jij iets moet doen om mijn probleem op te lossen
dan laat je mij in de steek
hoe vreemd dat ook mag lijken.

Dus alsjeblieft,
luister alleen naar me en probeer me te begrijpen.

En als je wilt praten
wacht dan even en ik beloof je,
dat ik op mijn beurt naar jou zal luisteren."

Momenteel wordt er veel naar mij geluisterd, ik heb dan ook veel te vertellen. Veel frustratie, veel tranen, ik vind het allemaal zo oneerlijk. Mijn lot is gevangen zijn in dit stomme lichaam, mij niet kunnen tonen zoals ik zou willen, wat heb ik toch ooit fout gedaan dat ik hier mee moet zitten? Want zo voelt het, het is als een straf. En ja ik weet, ik ben gelukkig gezond maar zoals mijn moeder altijd zegt: "iedereen heeft zijn eigen verdriet" en dit doet mij zxf3veel verdriet. Ik hoef niet perfect te zijn, ik wil alleen maar normaal zijn, is dat nu teveel gevraagd?

<!– @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

"Lang lang geleden" startte ik ooit deze weblog.
Om precies te zijn in het jaar 2005, alweer 4 jaar geleden.
De tijd staat niet stil, al doe ik soms een poging om krampachtig vast te houden aan een moment, stiekem glijdt de tijd er toch tussendoor. Ik heb zojuist al mijn oude blogs verwijderd, ik kan de schaamte niet aan haha. Als ik er een paar lees moet ik lachen om hoe ik toen was, en zie ik zo duidelijk het verschil met nu. Ik dacht toen xe9cht dat ik stilstond en nxf3xf3it meer verder zou komen in het leven, terwijl ik nu wel beter weet. In het heden word je ook zo nu en dan gedwongen om verder te gaan, om verder te groeien…een weg terug is er niet meer. Het klinkt gek maar ondanks dat ik het nu veel drukker heb in mijn leven, heb ik juist ook rust gevonden. "Innerlijk rust" om precies te zijn. Nog steeds kan ik hxe9xe9l diep nadenken over alledaagse dingen en het mezelf enorm moeilijk maken maar ik heb een manier gevonden om daar mee om te gaan:
ik laat het gewoon op me af komen.
Als ik kijk naar de afgelopen 4 jaar is er toch best wel wat veranderd. Mijn vriendinnen en ik zijn allemaal gaan samenwonen en als ik ons soms hoor kletsen dan lijken we al echt op van die huisvrouwen. Elke week is voor mij steeds weer een uitdaging, met 4 dagen werken in de week, een opleiding tot EVVer volgen, boodschappen halen, schoonmaken, mijn ouders bezoeken en afspreken met mijn vriendinnen of nichtje….dat valt niet altijd mee. Maar ik heb dan ook sterk de neiging om iedereen tevreden te willen houden, en tja dat gaat nu eenmaal niet. Gelukkig heb ik het getroffen met een hele zorgzame en begripvolle vriend, en mijn familie en vriendinnen weten ook wel dat ik er altijd moeite voor doe om ons contact te onderhouden. Toch kan ik het niet helpen dat ik er af en toe van baal als het niet lukt om af te spreken.

Stil, ik sta al heel lang niet meer stil. Ik groei enorm, met steeds nieuwere inzichten over hoe het leven hier in elkaar steekt. Het lijkt soms net alsof ik steeds een stapje dichter bij de antwoorden kom. Ook dit jaar ga ik met veel moed het nieuwe jaar in. Als het even mee zit dan krijgen Rene en ik allebei een nieuwe functie en ik hoop toch zo van harte dat in 2009 het geluk voor een eigen huis op ons pad komt. Zou ik dan nxf3g gelukkiger kunnen worden?
Neej, ik denk het niet